Ik kan rustig zeggen dat ik met grote regelmaat een ‘tip’ krijg. Om iets te lezen, iets te bekijken of iets te doen. Ter inspiratie en verdieping. Ik hou ervan.
De eerlijkheid gebiedt wel dat ik dan direct tot aanschaf overga. En daar blijft het dan vaak bij. ‘Dit ga ik nog tot me nemen, fijn dat ik dit heb’. En zo verzamel ik inspiratie waar ik me ieder gewenst moment aan kan laven. Eigenlijk een vorm van inspiratie-uitstel.
Soms is het zo dat een tip naar me toekomt en dat die helemaal geladen is met enthousiasme en levendigheid. Die combinatie van de tip zelf en de persoonlijke lading van degene die aanreikt werken extra aanstekelijk. Ik word benieuwd.
Zo viel de documentaire over Isabella Ducrot (Close up Isabella Ducrot) in mijn schoot. ‘Deze is geweldig, je moet hem echt bekijken’, zei een lieve vriendin tegen me.
Isabella Ducrot is een Italiaanse kunstenares van 94 jaar. In haar atelier in Rome volg je haar in hoe ze werkt en in wie ze is. Een stokoude vrouw met de blauwe oogopslag van een jongeling. Vitaal, authentiek en volkomen uniek. Vlak voor het einde van haar leven, en toch vol overgave in het leven. In haar spreken over hoe ze juist steeds meer in plaats van minder wil doen haalt ze Spinoza’s woorden aan: ‘Ieder mens kent een drang tot leven’.
Mijn beide ouders zijn kunstenaars. De documentaire is in die zin ook thuiskomen voor mij. Het atelier, de materialen, Isabella haar blik als ze een kunstwerk aanschouwt. Ik herken de sfeer, bewegingen en concentratie van mijn ouders.
Mijn moeder is bijna 91 jaar. Haar atelier is op de bovenste verdieping van mijn ouderlijk huis. Zij geeft daar nog les en maakt haar eigen werken, op een prachtig soort canvas. Opgerold staan ze in de hoek van de ruimte. Ik hou van haar werk, het gaat altijd over iets, iets wat in haar leeft en haar bezighoudt. Aangelegenheden die verwerkt moeten worden, omgezet in expressie. Niet bedoelt voor het grote publiek maar ten dienste van haar eigen proces. Als ik haar aankijk zie ik dezelfde blauwe ogen van de jongeling. Vol van dezelfde levensdrang waar Isabella en Spinoza het over hebben.
Wat mijn moeder en Isabella bovenal gemeen hebben is dat ze beiden hun aankomend sterven niet als beperking nemen. Zoals mijn moeder kan zeggen: ‘Ik beweeg vanzelf naar het einde van mijn leven toe, dat is een gegeven. En verder hou ik mij er nu niet mee bezig’.
Wat inspirerend en vol van levend aanwezig zijn. Tot het laatste moment. Het maakt dus werkelijk niet uit hoe oud of hoe beperkt je bent, het is een innerlijke instelling die betekenis geeft aan je bestaan.
Huub Oosterhuis heeft hier de volgende prachtige woorden bij:
Sterven zal je ooit
Maar vandaag
En God weet morgen
Kun je leven, doen, zien
Iemand voor iemand zijn
Misschien
En het verschil maken, toch,
Tussen onverwisselbaar uniek
En om het even
Tussen dood en leven
Webdesign